W przeciwieństwie do przedszkola, którego niemal od pierwszego dnia nie darzyłem specjalną estymą (powodów mógłbym podać wiele), bardzo lubiłem przebywać z obydwiema moimi babciami. Z jedną (mamą mojej mamy) to nawet mieszkałem pod jednym dachem, a z drugą (jak łatwo się domyślić - mamą mojego ojca) dość często się widywałem. Mieszkała bowiem troszeczkę ponad kilometr ode mnie, w domu, którego sam dzisiaj jestem właścicielem i nosiła okazałe miano "drugiej babci" (co nie znaczy, że mniej ważnej). "Druga babcia" była przykładem klasycznej teściowej dla swojej synowej. Niemal do końca życia ich wzajemne relacje miały w sobie tyle ciepła, że określenie "zimna wojna" byłoby zdecydowanym przegięciem w kierunku tropików. Pogodziły się i pokochały niesamowitą miłością na rok przed jej śmiercią. "Kochany wnusio", czyli ja, swoje też dołożył do tej zimnej wojny i to nie raz zapewne. Pamiętam kilka takich sytuacji, gdy, niechcący rzecz jasna, wkierowywałem moją matkę na pole minowe, z któego z wielkim tylko trudem potrafiła się wykaraskać. Mojej babci nie sposób było bowiem wytłumaczyć, że to co mówię nie zostało we mnie wpojone przez mamę, tylko sam się nauczyłem. Razu pewnego, a chodziłem już wówczas do przedszkola, odprowadzaliśmy wraz z mamą babcię, która przyszła nas odwiedzić, do bramy. Przy pożegnaniu wnusio kochany uraczył babunię słowami: "Do widzenia głupia Gienia", co w babci, nomen omen noszącej szlachetne imię Genowefa (skąd niby miałęm to wiedzieć?), wywołała lekki atak furii kończący się pytaniem: "A kóż to cię tego nauczył?!". Bardzo kochałem swoją mamą i przy każdej sposobności starałem się udowodnić jaka to ona jest piękna i mądra więc odpowiedziałem, że: "Mama!!". Tym razem babcię mało szlag nie trafił... Mamę z resztą też, bo jak teraz miała się wytłumaczyć, że z przedszkola to przyniosłem? Ani mama nie potrafiła się wytłumaczyć, ani jej teściowa zrozumieć. Wojna na całego... Rok później. Pierwszy raz w życiu byłem wówczas na pogrzebie. Chowali do grobu takiego młodego żołnierza, któego czołg spadł był z mostu do rzeki. Żywo zainteresowany całą tą imprezą (w końcu wcześniej nigdy czegoś takiego nie widziałem), odpytałem mamę o szczegóły (dlaczego go zakopują, czemu nie żyje...). Pech chciał, że tego samego dnia po południu babunia przyszłą do nas w odwiedziny, a ja nie omieszkałem pochwalić się przed nią nowo nabytą wiedzą, pytając na końcu: "Babciu, to kiedy ty w końcu umrzesz?". Babccia słysząc te pytanie, o mało co nie umarła już wtedy (kolejny napad furii...), a mama znó dostała za nie swoje (a może swoje, bo na cholerę mi wszystko tłumaczyła?) I kilka jeszcze innych numerów, któe sprowadzały relacje pomiędzy tymi kobietami na próg wojny nuklearnej wycięłem do czasu zanim babcia nie dorobiłą się wnuków od drugiego swego syna, który z nią mieszkał. Wówczas zrozumiała, że to niekoniecznie jej synowe namawiają dzieci, żeby podnosiły babci ciśnienie, tylko to przyrodzona natura takich maluchów. I to by było na razie na tyle.